Pamiętam pierwsze emocje związane z posiadaniem psa. Czerwona smyczka wisząca na wieszaku - przypominająca o tym, że zaraz zjawi się ona. Pamiętam jak dziś jak ją pierwszy raz zobaczyliśmy. Taka mała niepewna siebie kuleczka. Zakochałam się w jej spojrzeniu, już wtedy było rezolutne :D Przez okres szczenięctwa byłam przewrażliwioną matką, która próbowała ją uchronić przed złem całego świata. Myślę, że obie nauczyłyśmy siebie bardzo dużo. Ona mnie - spokoju. Ja ją - świata. To zdjęcie pierwszy raz na rączkach, jeszcze w hodowli :)


Ta niesamowicie mądra dziewczynka jutro kończy 6 lat, a każda chwila z nią przypomina mi o tym, że jest moim marzeniem :) Ten rok był dla niej i Sławka bardzo ważny. Widzę jak się dograli i jaką zbudowali ze sobą więź. O co walczyliśmy wszyscy razem( czasem w mękach :P ) i udało się :D W pewnym sensie piszę o tym ze wzruszeniem, bo bardzo mi na tym zależało. Teraz ich duet oglądam z zapartym tchem :)
III miejsce - Dog dartbee Sielinko 2013
I miejsce - Super Minidistance, Ústecký psí festival, Usti nad Labem 2013
IV miesjce - Super Open, Ústecký psí festival , Usti nad Labem 2013
III miejsce - Super Open - Finał krajowy Warszawa 2013
II miejsce -  Super Minidistance, 2. Morava Disc Dog Distance, Majetin 2013
III miejsce - Quadruped mężczyzn, 2. Morava Disc Dog Distance, Majetin 2013

Nie wiem kiedy ona dorosła...przed chwilą była niebieską kuleczką którą Sławek nosił pod kurtką, żeby nie zmarzła.
Niesamowite jest oglądać jaką metamorfozę przechodzi pies w przeciągu tych lat. Lubię ten moment kiedy można powiedzieć, że znamy się jak łyse konie. Po wielu latach docierania się widzę, że mogę na niej polegać i ona na mnie. Poniekąd obie uzależniłyśmy się od siebie. Może też dlatego, że Lomo właśnie taka jest. Najbardziej na świecie zależy jej na ludziach i na ich uwadze.
 Potrafi zdobyć wszystkich serce właśnie tą chęcią bycia blisko. "Mała wariatka" - zawsze tak o niej mówię. Szalona na maxa, wiecznie w ruchu, kochająca nad życie.

Pierwsze zawody obi za nami! III miejsce w klasie 0 z liczbą punktów 88. Dla mnie zawody były bardzo trudne pod względem opanowania swoich emocji, tak samo dla Lomo. Jechałam nieświadoma tego jak taki start wygląda i jakim wyczynem jest dla psa. Do tego warunki dla zerówek były bardzo trudne. Dwa równoległe ringi, przed ringami 2 przygotowujące się psy. Po wejściu na trening który trwał 3 minuty byłam wręcz przekonana, że nie dam rady opanować jej emocji. Prawie cały trening robiłam przeszkodę, którą ona omijała ponieważ ćwiczyłyśmy na szerszej.

Pobudliwość border collie to cecha bardzo dobrze znana ich właścicielom. Podejrzewam, że wiele  innych ras także boryka się z tym problemem. U BC skrótowo tłumaczy się ten problem jako nad aktywność, aczkolwiek dla mnie to nie do końca trafne określenie. Osobom zainteresowanym rasą ciężko nawet wytłumaczyć czego ten problem dotyczy. Bo czy zachowania obsesyjne cokolwiek komukolwiek mówią?

Tinta jako szczenie była bardzo niepewnym siebie pieskiem, praca z nią polegała na wzmacnianiu. Nie jest nadmiernie pobudzającym się psem, zawsze rewelacyjnie się wyciszała ( nie mówię tutaj o pobudzeniu wynikającym ze sportów, ponieważ wiadomo, że to całkiem inny level). W domu śpi, nie da się jej zauważyć, nie wędruje, nie nudzi się - totalnie wyciszona. Niby pies który nie powinien mieć problemów...a jednak. Jej obsesja to wodzenie wzrokiem za samochodami w aucie. Niby nic takiego, ale... pies który robi to przez 8-10 godzin w drodze nad morze, to poważny problem. Podróżowanie z nią na zawody było dla niej niesamowicie męczące, szczególnie gdy po kilku godzinach pobudzenia miała startować. Jedyne rozwiązanie u nas wiązało się to ze zmianą auta. Musieliśmy mieć takie do którego wchodzi klatka. O dziwo, po roku walki potrafi nawet zasnąć w samochodzie, chociaż bywają lepsze i gorsze dni. To chyba jedyne jej obsesyjne zachowanie.

Lomo natomiast to całkiem inna bajka...ją w stan nadmiernego pobudzenia wprowadza wszystko. Ktoś może pomyśleć - idealny pies do sportu. Tak, to prawda, zawsze pracuje na maxa. Ale życie to nie tylko sporty, w codzienności jej pobudliwość jest bardzo trudna. Reaguje na wszystko bardzo przesadnie.
Już jako 7 tygodniowe szczenie była nadaktywna, jej życie do 1 roku życia to była walka o wyciszenie i skupienie. W tym momencie kiedy niedługo będzie miała 3 lata mogę powiedzieć, że jedynie nie muszę walczyć o skupienie :P Dlaczego to problem? Bo wszelkie zachowania w pobudzeniu są samonagradzające. Ciężko walczyć z czymś co samo w sobie sprawia jej przyjemność. Wyciszania w domu także musieliśmy ją nauczyć i o dziwo nie ma z tym większych problemów. Zdarza się, że coś kombinuje, to znajdzie kawałek papierka który DA się aportować, to bawi się sama...ze sobą.Czasem myślę, że jej pewnie też jest ciężko z tymi emocjami które w niej są. Bo borderki to bardzo emocjonalne pieski.

Wracając do problemu rasy - czyli podobnych przypadków obsesji borderzych. Znam wiele przypadków borderów nakręconych na rowery, samochody, ptaki, wodę - wszelkie poruszające się przedmioty. Także na inne psy. Po pierwsze często stanowią one zagrożenie życia dla psa, a po drugie wprowadzają psa w stan psychiczny z którego jest bardzo ciężko go wyprowadzić. Kilka lat temu na forach internetowych mówiono jedynie o tym, że jest to rasa z którą trzeba coś robić. Tak to prawda, tylko nikt nie pisze o tym, że nadmierne pobudzanie  pobudzonego border collie prowadzi do jeszcze większych problemów. W momencie kiedy codziennie rzucamy młodemu psu piłkę (bo musi się wybiegać - bo to bc), powodujemy, że pies jest w ogłupiającym stanie pobudzenia. Nie uczymy go radzenia sobie z emocjami, tylko mechanicznie powtarzamy czynność, która nakręca psa. Jeżeli mózg psa działa tylko w takim sposób, dlaczego nie miałby reagować na inne poruszające się przedmioty skoro są tak ekscytujące? I znów ten najgorszy wniosek - pies w ten sposób sam się nagradza.
To trudny temat, bo wszystko należy dostosować do psa. Mając taką wiedzę jak mam teraz myślę, że jeszcze inaczej prowadziłabym nad-aktywną Lomo i nie dopuściła do problemów Tinty w samochodzie. Ale to tak jest, wszystkiego nie przewidzimy. Możemy się tylko starać nie popełnić jeszcze raz tego samego błędu.

Powoli sezon dobiega końca. Czuję ogromne zmęczenie materiału, podejrzewam, że psy podobnie. To były niesamowicie intensywne miesiące, pełne małych i dużych sukcesów. Z jednej strony czuję przesyt, a z drugiej czuję się bogatsza o nowe doświadczenia i pełna chęci do rozwijania się.
Co roku mam nowe spostrzeżenia, po tym sezonie mam nadzieję, że moja postawa wobec psów nigdy się nie zmieni. Sporty to tylko dodatek do spełnionego marzenia o psie i nie wyobrażam sobie przekładać swoich ambicji ponad to. Niejednokrotnie powtarzam, że cieszę się, iż psy nie wiedzą, że zostały źle ocenione (pewnie byłoby im przykro :P ). Kilka lat temu byłam bardzo naiwna wierząc w to, że dla wszystkich jest to tylko zabawa... dobrze, że są jeszcze jednostki które naprawdę dobrze się bawią i nie wywierają presji na psach.

Jak to jest, że ludzie zapominają o tym, jaka niesamowite są psy. Tak oddane zwierzęta, gotowe być przy nas bez względu na wszystko... Wiem, że sama przeginam w drugą stronę. Moja empatia w stosunku do psów powoduje, że analizuję każde zachowanie, mimikę. Bo to naprawdę dobre stworzonka, kochające całym sercem.
Dlaczego ludzie przejmują się co ktoś powie na temat ich psa, nie zważając na to jaki tworzy obraz samego siebie? Tak naprawdę po relacji człowiek-pies jesteśmy wstanie powiedzieć bardzo dużo. Często powtarzam, że nie ufam ludziom którzy nie lubią psów. I naprawdę coś w tym jest...

Tymczasem moje dziewczynki dzielne po przejechaniu z nami jakiś 4000 kilometrów, śpią błogo po spacerku :) a to kilka zdjęć oraz aktualizacja osiągnięć w zakładce ze sportami :)

Weekend pełen pozytywnych emocji. Chociaż było niesamowicie zimno, padało, dopisywał nam humor. Dużo dobrych dusz, pełen relaks i naprawdę sielska atmosfera.
Pogoda była kapryśna, wiatr w połowie boiska zmieniał swój tor, psy całe mokre. W tym dniu toss nie poszedł oszałamiająco, psy miały naprawdę trudne warunki. Za to podium dog dartbee całe dla nas :D Tu sprawdziło się także to, że Sławek ma większe wyczucie do Tinty niż do Lomo jeżeli chodzi o celność - 3 miejsce ;D
Tego dnia Lomo ujrzała pierwszy raz w życiu owce. Tinta niestety pod koszarem nie wykazała znikomego zainteresowania, poszła jeść trawę, więc nie brałam jej do środka. Natomiast Lomo pierwsze wejście było w dużym pobudzeniu (nie byłam zdziwiona :P ) pod koniec trochę się uspokoiła i było widać przebłyski.
http://www.youtube.com/watch?v=Kba8QybWvUY&feature=youtu.be

 Wieczór jak zwykle w super atmosferze, natomiast poranek zgotowały nam psy rewelacyjny :P
 Po całym dniu zapierdzielania o 5 nad ranem Jena, Ha i Lomo postanowili się bawić w trójkę i zrobić nam rewelacyjną pobudkę. My ledwo żywi, psy totalnie zregenerowane.
Quad w super klimacie, następnie Time Trial - konik Konika :D Przebieg 16 sec - czyli dosyć dobrze, gdyby przy oddawaniu podała dokładniej dysk byłoby napewno o wiele szybciej. Przy równoległych kilka błędów i 3 miejsce, ale wszystko jest do dogrania :)

Następnie drugie podejście Lomo do owiec, z racji mojego totalnego nieogarnięcia w koszarze została z nią Agnieszka. Byłam w głębokim szoku jak ogon zszedł na dół a ona zaczęła zaskakiwać o co chodzi... widok psa w takiej sytuacji ukazuje jego całkiem inny obraz. Widziałam, że ona nie wie co się do końca dzieje, gdzieś tam instynkt mówił co ma robić ale przychodziła się upewnić, że jest dobrze. Niesamowite przeżycie :)
Wyjechaliśmy w świetnym humorze, zadowoleni....jedziemy, a a tu dziwny hałas.... złapaliśmy kapcia! :D Jeszcze nigdy nie widziałam, tak wesołej wymiany koła ;) nawet to nie popsuło nam humoru :)

Wczoraj mając chwilkę czasu, spontanicznie wyszłam z Lomo na trening obi. Dalej nie umiem dojść do siebie...Lomo nagle, po kilku miesiącach pracy nad aportem,  zaskoczyła. Wiadomo, jest kilka niedociągnięć nad którymi musimy dalej pracować... ale... robi oficjalny aport! Prawidłowo podejmuje, dostawia się do nogi nie memłając i 80% ćwiczeń dostawia się prosto, bez fiksacji. Wznoszę się na wyżyny szczęścia :D Początki były załamujące, brała aport jak wampir, warczała gdy go miała w pysku, jojczała, że tak bardzo chce mieć go w pysku. Gdy to wypracowałam okazało się, że jest dalej tak zafiksowana, że nie jest w stanie pracować i wykonywać jakichkolwiek komend, gdy aport jest w pobliżu! Odwrażliwiania ciąg dalszy... najpierw wykonywanie komend kiedy aport leży obok, później na zmianę z podejmowaniem, następnie gdy aport jest w pysku. Droga przez mękę..

Postaram się uwiecznić ten wspaniały moment w jej życiu...tak ewidntnie, Lomo jest jak wino, im starsza tym coraz lepsza :D

obikowy filmik sprzed kilku miesięcy :)